Δρ. Ιωάννης Παρίσης / (Το άρθρο αυτό
προέρχεται κυρίως από το βιβλίο μου Η ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΘΑΛΑΣΣΑ, Εκδόσεις Λιβάνη,
Απρ. 2013)
Αυτό που κατ’ ευφημισμό μάλλον απεκλήθη «Αραβική άνοιξη»,
εξελίχθηκε στη Συρία κατά τρόπο τελείως διαφορετικό από τις άλλες
αραβικές χώρες. Μάλλον δεν υπήρξε καθόλου «άνοιξη», αλλά η χώρα πέρασε
κατευθείαν σε έναν βαρύ «χειμώνα». Τα αντικρουόμενα συμφέροντα της ΕΕ και των
ΗΠΑ με εκείνα της Ρωσίας και της Κίνας δεν επέτρεψαν την οποιαδήποτε δυναμική
παρέμβαση των Ηνωμένων Εθνών. Τα πράγματα περιπλέχθηκαν ακόμη περισσότερο
εξαιτίας της υποστήριξης που παρέχει το Ιράν προς το καθεστώς Άσαντ, που
οφείλεται, φαινομενικά τουλάχιστον, στο κοινό σιιτικό δόγμα-άξονα. Αυτό
προκαλεί ανησυχίες στο Ισραήλ, ενώ ενδιαφέρον, για τα δικά τους διαφορετικά
συμφέροντα, προβάλλουν η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία.
Σε αντίθεση με τις σχεδόν ομοιογενείς κοινωνίες των χωρών της
Βόρειας Αφρικής, στη Συρία υπάρχουν 18 διαφορετικές θρησκείες ή δόγματα και
εθνικές..


