Περί Όρκου και άλλα τινά…

Γράφει ο Δρ. Ιωάννης Παρίσης

Οι επιλογές του νέου Πρωθυπουργού της Χώρας σε ότι αφορά στην ορκωμοσία του και τις επισκέψεις του σε Αρχιεπίσκοπο και Καισαριανή, σχολιάσθηκαν ποικιλοτρόπως, κυρίως στο διαδίκτυο, αναλόγως των απόψεων των σχολιαστών. Καταρχήν οφείλω να επισημάνω ότι ουδόλως ενδιαφέρει τον γράφοντα το αν είναι ή όχι θρήσκος ο πρωθυπουργός και κάθε άλλο δημόσιο πρόσωπο. Εκείνο που είναι κατακριτέο είναι η υποκρισία. Αυτό που στην λαϊκή γλώσσα εκφράζεται ως «καραγκιοζιλίκι». Είναι κατακριτέο, να εμφανίζεσαι ως Ιανός, με δύο όψεις, κυρίως όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο που ασκείς πολιτική εξουσία. Θολώνεις τα πράγματα. Τελικά, πότε είσαι θρήσκος και πότε άθεος; Την απάντηση βεβαίως την ξέρουμε: «αναλόγως των ψηφοφόρων στους οποίους απευθύνεσαι!!!» Πρόκειται σαφέστατα για μια μορφή «μαυρογιαλουρισμού» χωρίς αμφιβολία. Βοηθούν σ’ αυτό και κάποιοι ιερωμένοι που τους ευχαριστεί αυτή η προσέγγιση της πολιτικής εξουσίας, προσέγγιση την οποία (αρέσκονται να) ερμηνεύουν ως «αναγνώριση» της δύναμης της...

Εκκλησίας.

Από την πλευρά της η Εκκλησία, θα πρέπει να επανακαθορίσει τη θέση της σε ότι αφορά στη χρήση θρησκευτικού όρκου, γενικώς. Ο «Θείος Νόμος» απαγορεύει απολύτως τον όρκο. Το λέει σαφώς: «Εγώ δε λέγω υμίν μη ομόσαι όλως. Έστω δε ο λόγος υμών ναι ναι, ου ου. Το δε περισσόν τούτων εκ του πονηρού εστίν». (Ματθ. ε’, 34-37). Ανάλογες φράσεις υπάρχουν και σε μεταγενέστερα κείμενα των Αποστόλων. Ο όρκος προέκυψε εκ μέρους της πολιτείας ως ανάγκη εγγύησης και ασφάλειας κατά του ψεύδους. Στην πράξη ωστόσο έχουμε οδηγηθεί σε ευτελισμό της σημασίας του όρκου, και φυσικά σε ευτελισμό και εμπαιγμό της θρησκείας και των συμβόλων της, τα οποία επικαλούνται (εξ υποχρεώσεως) οι ορκιζόμενοι.

Σε τι λοιπόν θα πρέπει να ορκίζονται ή να δίνουν υπόσχεση οι ανώτατοι κυβερνητικοί και κρατικοί λειτουργοί, οι στρατιωτικοί, τα όργανα της διοίκησης του κράτους εν γένει, οι μάρτυρες στις δικαστικές πράξεις, κοκ; Όχι φυσικά σε ότι αρέσει στον καθένα. Οι Ένοπλες Δυνάμεις το εφαρμόζουν εδώ και χρόνια: οι νεοσύλλεκτοι οπλίτες που δεν επιθυμούν να δώσουν θρησκευτικό όρκο, απαγγέλλουν ένα άλλο (υπόσχεση) κείμενο, σε διαφορετικό χρόνο. Θα πρέπει να επισημανθεί ότι ο κ. Τσίπρας δεν έδωσε «πολιτικό όρκο» όπως μας μεταφέρουν οι τα μέσα ενημέρωσης. Απήγγειλε ένα λογύδριο, μια υπόσχεση δικής του εμπνεύσεως, κουνώντας μάλιστα και τα χέρια, σαν να μιλούσε σε κάποια εκδήλωση ή στους φίλους του. Τα ίδια και χειρότερα είδαμε προ πενταμήνου, κατά την ορκωμοσία της Δούρου και κάποιων άλλων φαιδρών τοπικών αρχόντων και αρχοντισσών. Καθένας τους ορκίστηκε όπου του «κάπνιζε». Με την πρακτική αυτή μπορεί να δούμε στο μέλλον περισσότερο φαιδρές αλλά και θλιβερές καταστάσεις.

Από την άλλη, ο νέος Πρωθυπουργός, οδηγούμενος από τις παραταξιακές καταβολές του και φυσικά, πρωτίστως, για να ικανοποιήσει την άλλη πλευρά των οπαδών του (που σίγουρα ενοχλούνται από τους εναγκαλισμούς του με το «ράσο») μετέβη στην Καισαριανή για να καταθέσει λουλούδια στους νεκρούς. Δεν επικρίνουμε την πράξη αλλά τις προτεραιότητες και τους συμβολισμούς. Ο κ. Τσίπρας όφειλε να γνωρίζει ότι υπάρχει το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου, ένα μνημείο που εκπροσωπεί όλους τους πεσόντες στους αγώνες της Ελλάδας, πάνω από δύο χιλιετίες (φυσικά και τους πεσόντες στην Καισαριανή). Αυτό το Μνημείο εκφράζει όλους τους Έλληνες.

Συμπερασματικά, θεωρώ ότι η πολιτεία οφείλει να καθορίσει ποια θα είναι η υπόσχεση (αντί όρκου) που θα δίνουν τα όργανα του κράτους, αλλά και η διαδικασία που θα τηρείται. Έτσι, ώστε να μη λέει ο καθένας ότι του… κατεβαίνει. Η Εκκλησία, από την άλλη, ενώπιον των νέων δεδομένων που επιβάλει η σύγχρονη εποχή οφείλει να επανακαθορίσει τη θέση της, τόσο για να είναι προσαρμοσμένη στην πραγματικότητα όσο και να αποφεύγει την απαξίωσή της από τον κάθε… Ιανό.
https://parisis.wordpress.com/