Ήταν 1η Απριλίου

Ο Νόμος περί Εκμισθώσεως και Δανεισμού των ΗΠΑ

«Οἱ ἄνθρωποι δέν εἶναι αἰχμάλωτοι τῆς μοίρας τους, ἄλλα τῶν μυαλῶν τους». Φραγκλίνος Ρούσβελτ (Πρόεδρος των ΗΠΑ).

Την 11η Μαρτίου 1941, υπογράφηκε από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Φραγκλίνο Ρούσβελτ ο «Νόμος για την Ενίσχυση της Αμύνης των ΗΠΑ». Σύμφωνα με τον νόμο, οι ΗΠΑ άρχισαν να προμηθεύουν κατ’ αρχάς το Ηνωμένο Βασίλειο και στην συνέχεια την ΕΣΣΔ, την Ελεύθερη Γαλλία, την Δημοκρατία της Κίνας και 29 άλλα έθνη με πολεμικό υλικό, τρόφιμα και καύσιμα. Το γιγαντιαίο πρόγραμμα βοήθειας, διατηρήθηκε μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (Σεπτ. 1945) και έμεινε γνωστό στην ιστορία ως «Ο Νόμος περί Εκμισθώσεως και Δανεισμού».

Το Οπλοστάσιο της Δημοκρατίας

Μετά την πτώση της Γαλλίας (Ιούνιος 1940), το Ηνωμένο Βασίλειο, με την συμπαράσταση των κρατών της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, συνέχιζε μόνο του τον αγώνα κατά των δυνάμεων του άξονος. Το Νοέμβριο του 1940 τα συναλλαγματικά αποθέματα της Τραπέζης της Αγγλίας είχαν συρρικνωθεί επικίνδυνα. Η Βρετανία μέχρι τότε, είχε πληρώσει στις ΗΠΑ για προμήθεια πολεμικού υλικού και πρώτων υλών 5 δισεκατομμύρια δολάρια, αδυνατώντας  πλέον να χρηματοδοτεί από ιδίους πόρους τις πολεμικές της ανάγκες. Την εποχή εκείνη η ΕΣΣΔ προμήθευε με πρώτες ύλες την Γερμανία, σε εφαρμογή του συμφώνου μη επιθέσεως Ρίμπεντροπ-Μολότωφ.[1] Η κυριαρχία του Χίτλερ επί της Ευρώπης απειλούσε άμεσα τα ζωτικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Ο Ρούσβελτ το είχε συνειδητοποιήσει και επιθυμούσε την πλήρη υποστήριξη του Τσώρτσιλ. Δεσμευόταν όμως από μια σειρά νόμων μη αναμείξεως των ΗΠΑ στις Ευρωπαϊκές υποθέσεις, οι οποίοι είχαν ψηφισθεί μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά την επανεκλογή του στην Προεδρεία των ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 1940, ο Ρούσβελτ διεκήρυξε ότι: «Η επιβίωση της δημοκρατίας στον κόσμο και η προστασία της Αμερικής, εξαρτάται από την βοήθεια που θα παράσχουμε στην Βρετανική Αυτοκρατορία να υπερασπισθεί τον εαυτό της».

Δωρεάν Βοήθεια

Με την πρόβλεψη ότι: «Η βοήθεια θα δοθεί σε κάθε έθνος το οποίο Πρόεδρος θα κρίνει ότι η άμυνα του είναι απαραίτητη για την άμυνα των ΗΠΑ» ψηφίσθηκε ο Νόμος περί Εκμισθώσεως και Δανεισμού από το Κογκρέσο, λύνοντας τα χέρια του Προέδρου. Δεν υπήρχε κανένας όρος για την αποπληρωμή των εφοδίων και των υλικών, παρά μονό ότι μετά την χρησιμοποίηση τους να επιστραφούν εφόσον ήσαν λειτουργικά, αποτελώντας επί της ουσίας δωρεάν βοήθεια. Ο Τσώρτσιλ σε αγόρευση του στο κοινοβούλιο τον περιέγραψε ως: «Την πλέον ανιδιοτελή πράξη στην ιστορία οποιασδήποτε χώρας». Η Μεγάλη Βρετανία δέχθηκε την μεγαλύτερη βοήθεια ύψους 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων ισοδύναμων σε 660 σημερινά, με δεύτερη την ΕΣΣΔ η οποία έλαβε 12 δισεκατομμύρια, τα οποία αντιστοιχούν σε 150 σημερινά. Η χώρα μας έλαβε βοήθεια ύψους 80 εκατομμύρια δολαρίων για την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων μας στην Μέση Ανατολή.

Η Βοήθεια προς την ΕΣΣΔ

Στην ΕΣΣΔ παραδόθηκαν από τις ΗΠΑ, 430.000 φορτηγά 2,5 τον. που αντιστοιχούσαν στο 30% του συνολικού αριθμού του κόκκινου στρατού, 50.000 οχήματα 1/4 τόνου, 17.000 αεροσκάφη, 7.000 άρματα μάχης, 2.000 ατμομηχανές, 12.000 βαγόνια, εκατομμύρια τόνοι πυρομαχικών, πετρελαίου, ελαιολιπαντικών, τροφίμων και άλλων υλικών. Η ΕΣΣΔ έλαβε επίσης βοήθεια σε πολεμικό υλικό από το Ηνωμένο Βασίλειο, η οποία προερχόταν από τις βιομηχανίες της (7.000 αεροσκάφη, 5.000 άρματα μάχης, 27 πολεμικά πλοία κ.α). Η μεταφορά της βοήθειας πραγματοποιείτο από δύο θαλάσσιους και μία χερσαία οδό: Μέσω του Αρκτικού Ωκεανού στους λιμένες του Αρχαγγέλου και του Μούρμανσκ, μέσω του Ειρηνικού Ωκεανού στο λιμένα του Βλαδιβοστόκ και τέλος μέσω του Περσικού Κόλπου και στην συνέχεια σιδηροδρομικώς δια μέσου του Ιράν.

Η Αγνωμοσύνη του Ευεργετηθέντος

Ο Ρεϊμόν Καρτιέ στην Ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αναφέρει ότι: «Οι ΗΠΑ απετέλεσαν το οπλοστάσιο της δημοκρατίας». Ο Στάλιν, ο Χρουστσόφ και ο Στρατάρχης Ζούκωφ κατ’ επανάληψη δηλώσαν κατ’ ιδίαν, ότι χωρίς την βοήθεια των ΗΠΑ, η ΕΣΣΔ δεν θα μπορούσε να ανταπεξέλθει στις ανάγκες του πολέμου κατά των Γερμανών. Μετά την νίκη των Συμμάχων και την έναρξη του ψυχρού πολέμου, οι Ρώσοι αποσιωπούσαν σκόπιμα την βοήθεια που έλαβαν από τις ΗΠΑ. Η χώρα μας έχει λάβει τεράστια δωρεάν οικονομική βοήθεια από τις ΗΠΑ, η οποία απέτρεψε την μετατροπή της σε δορυφόρο της Σοβιετικής Ενώσεως. Ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ αποδείχθηκε ένα φωτεινό μυαλό με ευρύτητα σκέψεως και βαθειά συναίσθηση της αποστολής των ΗΠΑ. Χρησιμοποίησε με σοφία την τεράστια ισχύ της χώρας του, προς υπεράσπιση των ελεύθερα σκεπτόμενων ανθρώπων ανά τον κόσμο.

Αντγος ε.α. Ιωάννης Κρασσάς

Βιβλιογραφία

α.Ουίνστον Τσώρτσιλ, Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Αθήνα 2013, ΓΚΟΒΟΣΤΗΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Β.Ε.Ε.

β.TIME LIFE BOOKS, RUSSIA BESIEGED (Η Ρωσία υπό Πολιορκία), 1977 Ale-xandria , Virginia USA.

---

[1] Την 23^η Αυγ. 1939 στην Μόσχα, ο υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας Γιοάχιμ Φον Ρίμπεντροπ και ο ομόλογος του της ΕΣΣΔ Βιατσελάβ  Μιχάηλοβιτς Μολότωφ υπέγραψαν το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επιθέσεως  ή Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ.

Κύπρος, Αγγλία και Ευρωπαϊκή Ένωση

Σταύρος Καλεντερίδης*

Αφορμή για το παρόν άρθρο αποτέλεσε αφενός η ημέρα μνήμης του μεγάλου ήρωα του ελληνικού έθνους Γρηγόρη Αυξεντίου και αφετέρου οι τελευταίες εξελίξεις σχετικά με την ειλημμένη απόφαση εξόδου της Αγγλίας από την Ε.Ε. (Brexit). 

Εν αντιθέσει με τις απόψεις κάποιων που, είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω υποστήριξης συγκεκριμένων συμφερόντων, πρεσβεύουν την περιθωριοποίηση και υποβάθμιση της χώρας μας, στην πραγματικότητα η Ελλάδα δεν ανήκει απλά στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά συγκεκριμένα η χώρα μας αποτελεί την ψυχή αυτής της ηπείρου.

Είναι μάλιστα ιστορικό καθήκον της χώρας μας να οδηγήσει το ολιγαρχικό και ανελεύθερο μόρφωμα των Βρυξελλών στην πραγματική δημοκρατία. Αντίστοιχα, είναι ηθική υποχρέωση των κρατών-μελών να εξασφαλίσουν ένα υγιές οικοδόμημα από χώρες πραγματικά δημοκρατικές, που συμβάλλουν στη διατήρηση της ειρήνης και της προόδου στη Γηραιά ήπειρο, αλλά και εν γένει στον κόσμο. Η Αγγλία δεν είναι μια τέτοια χώρα.

Στις 3 Μαρτίου του 1957 ο 29χρονος Γρηγόρης Αυξεντίου πολεμάει για τη ζωή του. Βρίσκεται παγιδευμένος στο κρησφύγετο του και μάχεται σαν λιοντάρι, ολομόναχος απέναντι σε 60 Άγγλους κατακτητές που τον έχουν περικυκλώσει. Πολεμάει μοναχός καθώς έχει διατάξει τους τέσσερις συναγωνιστές που βρίσκονταν μαζί του να βγουν από το κρησφύγετο για να σωθούν. Ο ίδιος, αν και τραυματισμένος, θα πολεμήσει ως υπέρμαχος της ελευθερίας, αψηφώντας ηρωικά τους Άγγλους δυνάστες του ελληνισμού για 10 ολόκληρες ώρες. Αγγλικές ενισχύσεις που κατέφθασαν στην περιοχή, έριξαν βόμβες πετρελαίου στο κρησφύγετο και τότε μόνο κατάφεραν να νικήσουν τον για πάντα ανίκητο Γρηγόρη. 

Δυστυχώς, 60 χρόνια μετά, ο κατακτητής παραμένει μέχρι και σήμερα στο ελληνικό νησί, και εγγυάται τη διχοτόμηση του για να εξασφαλίσει τη γεωπολιτική του παρουσία και επιρροή στην Μέση Ανατολή. Παραμένει αμετανόητος και δίχως να λογοδοτεί ή να ντρέπεται ενώπιων του ΟΗΕ, της Ε.Ε. ή άλλων διεθνών φορέων. Όπως άλλωστε παραμένει με την ίδια ιδιότητα του κατακτητή και στο Γιβραλτάρ, και στα νησιά Μαλβίνας (Φώκλαντ κατά τους Άγγλους). Εξίσου επαχθής είναι η παραμονή του κατακτητή στην κατεχόμενη Ιρλανδία (Βόρεια Ιρλανδία κατά τους Άγγλους). Προφανώς δεν μπορεί να μιλάει για δημοκρατία και ελευθερία μια χώρα που λειτουργεί με κατεχόμενες δυνάμεις και νέο-αποικιοκρατικές πολιτικές. Μια αμιγώς ιμπεριαλιστική χώρα, που επιτέθηκε στο Ιράκ με την ψεύτικη πρόφαση των όπλων μαζικής καταστροφής και τις επακόλουθες καταστροφικές συνέπειες για την περιοχή.

Ας κρατήσει λοιπόν η αμετανόητη και επηρμένη Αγγλία τους βασιλιάδες, τους λόρδους, και τα λοιπά αναχρονιστικά ολιγαρχικά απομεινάρια και ας αρχίσουμε να καθαρίζουμε το πρόσωπο και την ψυχή της Ένωσης. Και όταν αυτή επιστρέψει για την επανένταξη της – μιας και είναι νομοτελειακά βέβαιο πως οι λύσεις της ανθρωπότητας θα δοθούν με τη συνεργασία και τη σύνθεση και όχι με την απομόνωση και την περιθωριοποίηση – ας βρει απέναντι της μια πραγματικά δημοκρατική Ένωση. Δημοκρατική κατά τα ελληνικά (και όχι νέο-ελληνικά) πρότυπα. Και τότε ας της ζητηθούν τα αυτονόητα ως προαπαιτούμενα για την επιστροφή της στην ενωμένη Ευρώπη. Να σταματήσει μια και καλή να διχάζει και να διαφεντεύει τις ζωές των πολιτών άλλων χωρών. Να εξαφανιστεί από την Κύπρο και να ζητήσει συγνώμη από τον Ελληνισμό για τα εγκλήματα εναντίον μας. Να τελειώσει με τα απομεινάρια της αποικιοκρατίας και να δώσει οριστικό τέλος στη σύγχρονη σκλαβιά που η ίδια συντηρεί.

Καθίσταται επομένως σαφές, πως μία τέτοια χώρα με τη μορφή της σημερινής Αγγλίας, που αδυνατεί να συμφιλιωθεί με το αμαρτωλό παρελθόν της και να ζητήσει συγνώμη από την ανθρωπότητα – κάτι το οποίο δεν έχει κάνει ποτέ (για την εγκληματική κατάτμηση της Μ. Ανατολής, την καταστροφή της Παλαιστίνης, την εκδούλευση της Ινδίας, τον εκμαυλισμό της Αφρικής, τους πολέμους του οπίου στην Κίνα, κ.ά.), δεν έχει καμία θέση σε μια πραγματικά δημοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση.

Είναι καιρός να επιστρέψει η ηθική στις διεθνείς σχέσεις και να προσπαθήσουμε για αυτό αντί να εξυπηρετούμε τις πολιτικές ισορροπίες, τον καθωσπρεπισμό, τη διαφθορά και το διεθνές έγκλημα. Είναι καιρός να διεκδικήσουμε δημοκρατία στο Ευρωπαϊκό οικοδόμημα, ελευθερία και ειρήνη, και να αναγκάσουμε να συμβιβαστούν και να «συνθηκολογήσουν» οι πολέμιοι αυτών των μεγαλόπνοων ιδεών και όχι οι χώρες που τις εμπνεύστηκαν και τις υποστηρίζουν.

*Ο Σταύρος Καλεντερίδης είναι πολιτικός επιστήμονας, διεθνολόγος και επικοινωνιολόγος, εκ των εμπνευστών της κίνησης δέλτα.
http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2017/03/blog-post_69.html#more

Βρετανο-τουρκικός «άξονας» εν όψει στην Ανατ. Μεσόγειο;

http://www.defence-point.gr/news/?p=170552

Οι προβλέψεις για την ανάδειξη του Κυπριακού ως την «ευχάριστη εξαίρεση» σε ένα ραγδαία μεταβαλλόμενο και ανήσυχο διεθνές περιβάλλον, ως ήταν αναμενόμενο, δεν επιβεβαιώθηκαν. Απεδείχθη ότι όλες οι υπεραισιόδοξες αναγνώσεις ήσαν λανθασμένες και ανυπόστατες. Αντιθέτως, απεκαλύφθη ποιος είναι ο ρόλος που παίζει ο καθένας σε αυτό το «παιχνίδι».

Του Σωτήρη Δημόπουλου*

ΠΗΓΗ: http://www.apopseis.com/

Μετά, λοιπόν, τη Γενεύη, για τους οπαδούς της «όποιας λύσης», που εθελοτυφλούσαν –από αφέλεια ή εσκεμμένως- για τις πραγματικές προθέσεις του διεθνούς παράγοντα, οι δικαιολογίες εκλείπουν. Επιπλέον, είναι σαφές ότι το σχέδιο που πλέον προωθείται είναι σύμφωνο με τα συμφέροντα τού, εν δυνάμει, νέου βρετανοτουρκικού άξονα στην ανατολική Μεσόγειο. Χωρίς αμφιβολία, το βασίλειο των ψευδαισθήσεων των τελευταίων ετών το κατεδάφισε πρωτίστως ο ίδιος Ερντογάν.

Ο «σουλτάνος» αφού είδε το νεο-οθωμανικό όραμα μιας Τουρκίας από την Κριμαία έως την Λιβύη να καταλήγει σε «μπούμερανγκ», οξύνοντας τις εσωτερικές αντιθέσεις της τουρκικής κοινωνίας, αποκάλυψε το πραγματικό του πρόσωπο. Βγάζοντας τη μάσκα του μετριοπαθούς ισλαμιστή, χρήσιμο εργαλείο για τη δυτική πολιτική, εξαπέλυσε μια άκρως επιθετική στρατηγική εκτός συνόρων και μια αυταρχική, κατασταλτική και ολοκληρωτική στο εσωτερικό.

Στην Τουρκία εξωτερική και εσωτερική πολιτική συμβαδίζουν και αλληλοεπηρεάζονται στενά. Γι’ αυτό απέναντι στην Κύπρο, όπως και στο Αιγαίο, ο Ερντογάν έχει ανάγκη από νίκες για να αυξήσει το κύρος του, να αποκαταστήσει κάπως την εκτίμηση του στρατού, να κερδίσει ολοκληρωτικά την στήριξη των εθνικιστών. Και η ανάγκη αυτή γίνεται περισσότερο επείγουσα, όσο τα τουρκικά στρατεύματα εξευτελίζονται στα προάστια της Αλ Μπαμπ και πλησιάζει η ημερομηνία του δημοψηφίσματος που θα επικυρώσει τις σουλτανικές του επιδιώξεις.

Ποιος, όμως, από τους διεθνείς παράγοντες θα ήθελε αυτή τη στιγμή να δώσει μια ξεκάθαρη τουρκική νίκη στην Άγκυρα; Μόνον ένας, κι αυτός ακούει στο όνομα Μ. Βρετανία.

Το Λονδίνο, μετά και την ήττα των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ και την αποχώρηση της ομάδας Μπάιντεν-Νούλαντ, παίζει το πρώτο βιολί. Οι Βρετανοί έχοντας απελευθερωθεί, μετά το BREXIT, από τις δεσμεύσεις τους απέναντι στην, σε βαθιά κρίση ευρισκόμενη, Ε.Ε. και ενώ οι ΗΠΑ βρίσκονται σε φάση αναπροσανατολισμού της εξωτερικής τους πολιτικής, επιδιώκουν να διαμορφώσουν μια ευρύτερη στρατηγική στην ανατολική Μεσόγειο με επίκεντρο και μοχλό την Τουρκία. Η επίσκεψη της Μέι στην Άγκυρα σηματοδοτεί την αφετηρία αυτής της νέας βρετανικής δραστηριότητας.

Πρέπει, επομένως, να θεωρείται βέβαιο ότι οι Βρετανοί θα προσπαθήσουν να κρατήσουν ζωντανή την ημιθανή διαδικασία των διαπραγματεύσεων, εξυπηρετώντας και το σχεδιασμό του Ερντογάν. Είναι, επίσης, πολύ πιθανόν το Κυπριακό να τεθεί σε ένα ευρύτερο πλαίσιο της απόπειρας επηρεασμού εκ μέρους της Μ. Βρετανίας του συνόλου των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Οι Άγγλοι από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, σύμφωνα και με την περιβόητη πρόταση Μαυροκορδάτου, στόχευαν στη δημιουργία ενός ελληνοτουρκικού χώρου, που θα εξυπηρετούσε τα βρετανικά συμφέροντα στην ανατολική Μεσόγειο και θα ανέκοπτε την ρωσική κάθοδο στις θερμές θάλασσες. Μόνον όταν οι Τούρκοι συμμάχησαν με τους Γερμανούς άλλαξε η βρετανική πολιτική, για να επανέλθει και πάλι με την επικράτηση του Κεμάλ στην εξουσία.

Ο αυτοκρατορικός σχεδιασμός των Βρετανών δεν έχει εγκαταλειφθεί, παρά τις μετά το 1947 ατυχίες του. Ιδιαίτερα στην περίπτωση της Κύπρου, το χριστιανομουσουλμανικό μείγμα υπό τουρκική επιρροή υπήρξε η βασική στρατηγική του Λονδίνου, ως πλατφόρμα της μόνιμης στρατιωτικής παρουσίας του στο νησί και της προνομιακής του σχέσης με την Άγκυρα. Καθόλου τυχαία, άλλωστε, η κύρια επίθεση έναντι της ελληνικής εθνικής ταυτότητας και η ωραιοποίηση του οθωμανικού παρελθόντος εκπορεύονταν από βρετανικά πανεπιστήμια και δεξαμενές σκέψης, που είχαν ειδικευτεί στη διαχείριση του μεταποικιακού κόσμου.

Όσον αφορά τους άλλους παράγοντες, κατ’ αρχάς στις ΗΠΑ ακόμη επικρατεί μια σχεδόν χαοτική κατάσταση. Ο Τραμπ δέχεται μια παγκοσμίων διαστάσεων επίθεση από τη διεθνή της παγκοσμιοποίησης. Είναι φανερό ότι θέλουν να του περιορίσουν τα περιθώρια κινήσεων, σε μια σειρά από τομείς της εξωτερικής και της οικονομικής πολιτικής, ώστε να μην πληγούν τα συμφέροντά τους. Ως βιτρίνα προβάλλονται, ως συνήθως, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το μεταναστευτικό, τη σημαία του παγκοσμιοποιημένου οράματος που κατορθώνει να ενώνει φιλελεύθερους και αριστερούς.

Οι επόμενες εβδομάδες θα είναι κρίσιμες για αυτήν την πρωτοφανή αντιπαράθεση. Το βέβαιο είναι ότι δεν θα δούμε εντυπωσιακές πρωτοβουλίες για δευτερεύοντα για την αμερικανική πολιτική ζητήματα, όπως είναι το Κυπριακό. Πολλώ δε μάλλον, που ο Τραμπ σκοπεύει να ακολουθήσει σε όλο το μεσανατολικό χώρο γραμμή κοντινή αυτής του Ισραήλ. Κι αυτό το τελευταίο δεν επιθυμεί να παραδοθεί το νησί εξ ολοκλήρου στην επιρροή της Άγκυρας.

Παραμένει βεβαίως στρατηγικός στόχος του η μεταφορά του φυσικού αερίου στην Ευρώπη μέσω του τουρκικού εδάφους, αλλά όχι με τους όρους του Ερντογάν. Ούτε χάνοντας τη δυνατότητα του στρατηγικού βάθους που του δίνουν Κύπρος και Ελλάδα, τη στιγμή που απειλείται από την ενίσχυση του Ιράν και του σιιτικού τόξου, αλλά και την πανίσχυρη στρατιωτική παρουσία των Ρώσων ακριβώς δίπλα του.

Η Μόσχα, επίσης, έχει κάνει γνωστό το ενδιαφέρον της για την πορεία του Κυπριακού. Δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση λύση που θα παραδίδει το νησί σε Τούρκους και Βρετανούς. Γνωρίζει ότι το Κυπριακό μπορεί να είναι το αντίτιμο για να καταρρεύσει η τακτική συμμαχία Άγκυρας-Μόσχας και να ενταχθεί η Τουρκία πάλι στο δυτικό στρατόπεδο.

Επιπλέον, «λύση» θα σήμαινε να προχωρήσουν τα σχέδια για την κατασκευή του, ανταγωνιστικού στους ρωσικούς, αγωγού από την ανατολική Μεσόγειο προς την Ευρώπη. Τέλος, η «νέα Κύπρος» θα επέφερε την δυνητική περικύκλωση της ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας στην Συρία.

Αλλά και το Πεκίνο δεν επιθυμεί λύση «αλά τούρκα» για την Κύπρο. Ο δικός του σχεδιασμός για τη προώθηση του «θαλάσσιου δρόμου του μεταξιού» προβλέπει μια κυρίαρχη Κύπρο και όχι ένα τουρκικό βιλαέτι ή μια οιονεί βρετανική νεοαποικία, που για να γίνουν οι δουλειές θα πρέπει να προηγείται η έγκριση της Άγκυρας και του Λονδίνου.

Όσο για την Ε.Ε., δεν γίνεται καν λόγος για ενιαία στάση. Είναι κοινό μυστικό ότι η κοινή εξωτερική πολιτική έχει υποστεί ανεπανόρθωτα πλήγματα. Ο καθένας προωθεί τα δικά του συμφέροντα όπου και όπως μπορεί. Κι αυτό μειώνει την αξιοπιστία της Ε.Ε., τόσο ως προς τον ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει σήμερα την Τουρκία, όσο, όμως, και αύριο ως παράγων εξασφάλισης, μετά την όποια «λύση», απέναντι στη τουρκική αυθαιρεσία.

Ειδικότερα, τώρα, το Παρίσι βρίσκεται σε δυσχερή θέση. Έχει χάσει όλα του τα ερείσματα στην Μ. Ανατολή, βρίσκεται σε υποχώρηση στην βόρεια Αφρική και ελπίζει μόνον στη συμμετοχή των γαλλικών εταιρειών στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του φυσικού αερίου. Το Βερολίνο, που έδειξε σε κάποια στιγμή ότι ευνοούσε δυναμικά την προωθούμενη λύση στην Κύπρο, δείχνει τώρα κάποια αυτοσυγκράτηση. Οι Γερμανοί αντιλήφθηκαν ότι το να πουλήσουν εκδούλευση στον Ερντογάν ως μεσάζοντες στην πώληση της Κύπρου θα δημιουργούσε μάλλον περισσότερα προβλήματα.

Μια «οθωμανική» Κύπρος εντός της Ε.Ε. θα αναγόταν σε εκπρόσωπο της Άγκυρας που θα υπαγόρευε τις δικές της επιθυμίες και αντιρρήσεις. Βεβαίως, πάντοτε υφίσταται ο τουρκικός μοχλός πίεσης των εκατομμυρίων μεταναστών που περιμένουν το πράσινο φως για να περάσουν από τα μικρασιατικά παράλια στην Ελλάδα, και από εκεί και πέρα να βρουν το δρόμο τους για τη βόρεια Ευρώπη.

Μια προοπτική εφιάλτης για την γερμανική κυβέρνηση ενόψει των εκλογών του Σεπτεμβρίου. Κι αυτόν τον κίνδυνο προσπαθεί να αποτρέψει η Μέρκελ με το ταξίδι της στην Άγκυρα. Το πόσο θα επηρεάσει το Κυπριακό και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις μένει να το δούμε.

*O Σωτήρης Δημόπουλοςείναι Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου & Πτυχιούχος του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Κιέβου. Εργάζεται ως Πολιτικός Αναλυτής.

Η Βρετανία και το μέλλον της Ευρώπης

Κώστας Λάβδας (*)

Το δημοψήφισμα που προετοιμάζεται στη Βρετανία για τις 23 Ιουνίου αποτελεί ιστορική εξέλιξη: για πρώτη φορά οι πολίτες κράτους-μέλους της ΕΕ ερωτώνται όχι για περαιτέρω ενοποιητικές κινήσεις αλλά για την παραμονή στην Ένωση. Ωστόσο – σε αντίθεση με πολλά που γράφονται – δεν πρόκειται ούτε για αρχή...

Η Βρετανία και το μέλλον της Ευρώπης

Δρ Κώστας Λάβδας (*) 

Το δημοψήφισμα που προετοιμάζεται στη Βρετανία για τις 23 Ιουνίου αποτελεί ιστορική εξέλιξη: για πρώτη φορά οι πολίτες κράτους-μέλους της ΕΕ ερωτώνται όχι για περαιτέρω ενοποιητικές κινήσεις αλλά για την παραμονή στην Ένωση. Ωστόσο – σε αντίθεση με πολλά που γράφονται – δεν πρόκειται ούτε για αρχή κατάρρευσης της ΕΕ ούτε – στο άλλο άκρο – …

Read more.

Αυτό είναι τουρκικός «τσαμπουκάς»… τι να πει κανείς;

Η «σκληρή» Τουρκία και ο ακόμα «σκληρότερος» πρόεδρός της δεν άντεξαν την βρετανική, αμερικανική και ευρωπαϊκή πίεση και με εντολή [σ.σ. βεβαίως – βεβαίως] του δικαστηρίου του Ντιγιάρμπακιρ, απελευθερώνει τους δύο Βρετανούς δημοσιογράφους του Vice News, που είχε συλλάβει με την κατηγορία της «τρομοκρατίας». Οι δύο Βρετανοί είχαν συλληφθεί από τις τουρκικές αρχές, την ώρα που έκαναν ρεπορτάζ για τον πόλεμο Τουρκίας – ΡΚΚ, στις νοτιοανατολικές, κουρδικές επαρχίες της χώρας και φυλακίστηκαν στα Άδανα. Η σύλληψή τους προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων σε όλο τον κόσμο, ενώ ΗΠΑ και Βρετανία, αλλά και η ΕΕ, άσκησαν πιέσεις, πάνω και κάτω από το τραπέζι, για την απελευθέρωσή τους, την οποία και τελικώς επέτυχαν. Πάντως, για να μην εξευτελιστούν εντελώς, οι «σκληροί» Τούρκοι δεν θα απελευθερώσουν και τον Ιρακινό μεταφραστή που συνόδευε τους δύο Βρετανούς δημοσιογράφους. Θα την πληρώσει δηλαδή ένας δυστυχής πολίτης που προσπαθούσε να βγάλει το ψωμί του… www.defence-point.gr

«Βρετανικές Βάσεις και ΑΟΖ»

Χρήστος Ιακώβου Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥ.ΚΕ.Μ)

Με αφορμή τις συζητήσεις γύρω από την οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) από την Κυπριακή Δημοκρατία αναδείχθηκε εκ νέου η τεράστια γεωπολιτική σημασία του θαλασσίου χώρου της Κύπρου και η ανάγκη κατοχύρωσης κυριαρχικών δικαιωμάτων του Κυπριακού κράτους μέσω διεθνών συμφωνιών. Θα ήταν καλό όμως να έχουμε κατά νου, πέραν της Τουρκικής στρατηγικής στοχοθεσίας σχετικά με το θαλάσσιο χώρο της Κύπρου και το πώς η Βρετανική εξωτερική πολιτική έχει συνδέσει το θέμα των Βάσεων με το περιεχόμενο της λύσης του Κυπριακού και πως αυτό συνδέεται με τις θαλάσσιες ζώνες.

Το 2004, μέσα στα πλαίσια του σχεδίου Ανάν, η Βρετανία είχε κάνει μια πρόταση για επιστροφή εδάφους των Βάσεων σε περίπτωση λύσης του Κυπριακού. Αυτό το έκανε για δύο λόγους: πρώτον, με δεδομένο ότι...

Τορπίλη στη Λευκωσία made in UK {www.philenews.com}

Λονδίνο: Άδειασμα της απόφασης της Λευκωσίας να βάλει στο ψυγείο την ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας επιχειρεί το Λονδίνο, ρίχνοντας σωσίβιο στην υποψήφια χώρα και αδιαφορώντας προκλητικά για την εισβολή της στα χωρικά ύδατα και στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όπως πληροφορείται ο «Φ», πριν καλά-καλά στεγνώσει η μελάνη της επιστολής Αναστασιάδη προς τους 27 ομολόγους του, διά της οποίας κατέστησε σαφές ότι η Λευκωσία αποφάσισε το πάγωμα του συνόλου των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, το Λονδίνο πραγματοποίησε επαφές με επτά τουλάχιστον κράτη-μέλη, ζητώντας όπως στηρίξουν την υιοθέτηση συγκεκριμένης παραγράφου στα Συμπεράσματα του προσεχούς Δεκεμβρίου, με στόχο να ζητείται το άνοιγμα των διαπραγματευτικών κεφαλαίων 23 και 24, για τα «Θεμελιώδη Δικαιώματα» και τη «Δικαιοσύνη». Οι ίδιες...

Η Σκοτία ψήφισε «Οχι» στην ανεξαρτησία - ΜΕΝΕΙ ΗΝΩΜΕΝΟ ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ...

Απέρριψαν την απόσχιση από το Ηνωμένο Βασίλειο οι Σκοτσέζοι στο δημοψήφισμα που διεξήχθη χθες, καθώς σύμφωνα με τα τελευταία αποτελέσματα το «Οχι» επικρατεί με 55% έναντι 45% του «Ναι» σε 31 από τις 32 περιφέρειες, και έχοντας συγκεντρώσει 1,914,187 ψήφους από τις απαραίτητες 1,852,828.

Ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Ντέιβιντ Κάμερον...